Pióra wieczne

W dzisiejszych czasach wieczne pióra są rzadziej używane od długopisów, cienkopisów, flamastrów
z powodu swojej ceny oraz dostępności, jednak przez wiele osób są cenione ze względu na mniejsze zmęczenie dłoni osoby piszącej (pióro wymaga mniejszego nacisku niż tradycyjny długopis) oraz ze
względu na estetykę kreślonych znaków. W wielu środowiskach oraz zawodach takich jak: prawnicy,
lekarze, urzędnicy, bankierzy, nauczyciele pióro wieczne jest oznaką prestiżu i bogactwa.

Wieczne pióra – inwestycja warta swojej ceny

 

Materiałem pisarskim piór wiecznych jest ciekły atrament, spływający pod wpływem siły grawitacji przez kapilarę do metalowej końcówki zwanej stalówką. Stalówki noszą oznaczenia literowe uzależnione między innymi od rodzaju i szerokości pisanej linii. Najpopularniejsze obecnie są pióra wieczne na naboje.
Jaka jest historia tego przyrządu pisarskiego?

Wieczne pióra powstały wcześniej niż ołówek. W 1922 roku Howard Carter odnalazł w grobowcu Tutenchamona pierwsze narzędzie pisarskie, które przypominało pióra wieczne. Była to zaostrzona
z jednej strony trzcinowa rurka umieszczona w miedzianej oprawce z atramentem. Podobne pióra
zostały odnalezione podczas wykopalisk w dolinie rzeki Bazar-darii w Pamirze. Do dziewiętnastego
wieku najpopularniejsze były pióra gęsi. W 1508 roku w pracach Leonarda da Vinci pojawiły się projekty przyrządów pisarskich z zapasem atramentu. W 1707 roku Nicolas Bion, nadworny inżynier Ludwika XIV, wynalazł wieczne pióro pozwalające pisać nieprzerwanie przez dłuższy czas.

Ważnym etapem w rozwoju produkcji piór było wynalezienie nowych materiałów, które posłużyły do wytwarzania korpusu pióra oraz opracowanie przez firmę Parker specjalnego systemu uniemożliwiającego samorzutne ściekanie atramentu ze stalówki. Niektóre wieczne pióra uważane są za dzieła sztuki i osiągają bardzo wysokie ceny.